Aftersun (2022) Eleştirisi — Hatırladıklarımız ve Göremediklerimiz

Aftersun, birçok şeyi aynı anda yapıyor: bir tatil filmi, bir kayıp filmi, bir hafıza filmi, bir aşk filmi. Ama bunların hiçbirini açık açık söylemiyor. Charlotte Wells, izleyiciye bir yüzey veriyor; derinliği bulma görevi bize ait.

Filmin Anatomisi

Yönetmen / SenaristCharlotte Wells OyuncularPaul Mescal, Frankie Corio Yapım Yılı2022 (İngiltere/ABD) Süre101 dakika ÖdüllerBAFTA En İyi İngiliz Filmi adaylığı, Paul Mescal için Oscar Adaylığı (Erkek Oyuncu) Bir baba-kız hatırasının yetişkin gözüyle yeniden okunması.

Bir Tatil Videosu Gibi Başlıyor

1990'ların ortası, Türkiye'nin bir tatil beldesinde (ya da Yunanistan'da; film net söylemiyor). 31 yaşındaki Calum (Paul Mescal) ve 11 yaşındaki kızı Sophie (Frankie Corio) bir haftalık tatil için bir araya gelmiş. Anne yokta bir aile tatili bu. Baba-kız arasındaki ilişki hem çok yakın hem de biraz bozuk: ayrı yaşıyorlar, baba genç, kızı büyürken yanında olamamış.

Film, Sophie'nin yıllar sonra bu tatili hatırlarken, çektiği video görüntüleri izlerken kurgulanmış gibi anlatılıyor. Ve bu kurgusal çerçeve, filmin en büyük sırrını barındırıyor: Sophie'nin çocuk gözüyle göremediği şeyler neler?

Paul Mescal: Sessizliğin Gücü

Calum, fazla konuşmuyor. Kızıyla oynuyor, güneşleniyor, biraz içiyor. Ama Mescal'ın performansında bir şey var: yorgunluk. Ruhsal bir yorgunluk. Sabahları erkenden havuza gidiyor, tai chi yapıyor; ama bu huzur arayışında bir çaresizlik var.

Aftersun izledikten sonra kendi aile fotoğraflarına farklı bakıyorsunuz. O fotoğraflarda yakaladığınız sevinç gerçekti; ama arkasında ne vardı?

Wells, Calum'ın iç dünyasını hiç açıkça göstermiyor. Ama izleyici, belirli bir noktadan itibaren, Calum'ın mücadele ettiğini sezmeye başlıyor. Ve bu sezme süreci, filmin en güçlü dramatik aracı.

Charlotte Wells'in görsel dili: bellek ile şimdiki zamanın arasındaki sınır.

Frankie Corio: Çocuk Doğallığı

Profesyonel oyuncu olmayan Frankie Corio, Sophie'yi oynuyor. Ve bu karar mükemmel sonuç veriyor. Corio'nun tepkileri, konuşmaları, bakışları — hiçbirinde "oyunculuk" hissedilmiyor. Bu, filmin belgesel dokusuyla uyum sağlıyor.

Özellikle baba ile gece konuşmaları sahneleri: Sophie, yaşına göre çok soru soruyor, çok düşünüyor. Calum ise cevaplar veriyor — ama her cevap biraz eksik kalıyor.

Son Sahne: 2020'lerin En Güçlü Kapanışı

Burada spoiler vermemek gerekiyor; ama şunu söylemek mümkün: Aftersun'ın son sahnesi, görsel ve duygusal olarak bu on yılın bağımsız sinemasındaki en vurucu kapanışlardan biri. Ve o sahneyi anlamlı kılan, önceki 90 dakikanın her saniyesindeki birikimdir.

Bellek Üzerine Bir Deneme

Wells, filmde sürekli şunu soruyor: hatırladıklarımız gerçek mi? Ya da hatırlamanın kendisi bir yeniden yaratma mı? Çocuğun gördüğü mutlu tatilin, yetişkinin anladığı tatille örtüşmediği noktalar, bu sorunun somutlaştığı anlardır.

Calum (Paul Mescal) ve Sophie (Frankie Corio) — bir tatil, iki perspektif.

Sonuç

Aftersun, izlendiği sırada oldukça sakin bir film gibi görünebilir. Ama bıraktığı etki bitmek bilmiyor. Charlotte Wells, ilk filminde olağanüstü bir görsel-duygusal dil kurmuş. Paul Mescal ise bu çalışmayla sadece bir performans sergilememiş; bir karakterin içine girmiş ve bir daha çıkmamış gibi hissettirmiş.

Kimlere Öneririz: Yavaş sinema sevenler; kayıp ve bellek üzerine düşünenler; spoilerdan kaçınıp sürpriz bir deneyim yaşamak isteyenler.