Ne dinlesek?: Hav Hav!, Arab Strap ve haftanın diğer yeni müzikleri

Bu hafta dikkat kesildiğimiz yeni müzikler: Hav Hav!, Arab Strap, Loraine James, Chat Pile, Jay Mitta, Melissa Auf Der Maur, Andy Stott, Brek & Dilan Balkay, Mykki Blanco ve dahası. Taze yayımlanmış albüm ve teklilerden hazırladığımız güncellenen çalma listemiz de burada. Hav Hav!’ın üçüncü albümü Lunapark, eğlencenin baş döndürücü hâlinin savrulmaya dönüştüğü bir ânın kaydı. “Dönme Dolaplar” arasında başlayıp “Duvarlar” ile kapanan albüm, grubun lo-fi garage punk dünyasını Western melodileri, beklenmedik trompetler ve her zamanki salaş enerjisiyle genişletiyor. Mert Tugen, Emir Aktunç, Ozan Uzunsoy ve Caner Akcan’dan oluşan Hav Hav!, Lunapark’ta kafanın karışık, dünyanın fazla hızlı olduğu günlere eşlikçi. “Dönme Dolaplar” için Ege Uysal yönetmenliğinde çekilen video da buradan izlenebilir. T.Ö. Yeni nesil sludge metal sahnesinin en ilgi çekici gruplarından biri olan Oklahomalı çıkışlı Chat Pile, Who Loves the Sun adlı yeni albümü ile ABD’nin çürümesine dair yıllardır kurduğu anlatıda artık bir kabullenme fazına geçiyor. “Dünyanın sonu gelmiş ama mesai devam ediyor, ne yapalım” der gibi. Bununla birlikte önceki albümlere kıyasla daha davetkâr bir bestecilik yaklaşımı kendini belli ediyor; sanki şarkıların daha fazla hava almasına izin vermişler bu kez. “Same Rules”, “October All the Time” ve “Intruder” gibi Chat Pile habitatı için yeni denemeler barındıran duraklar akışın öne çıkanları arasında. C.K. Pistin orta yerinde musallat oluverebilen varoluşsal bunalımı tüm sertliğiyle artiküle ettiği altı dakikalık bir epikle sıradaki albümü DIGITiSE’dan bir tadımlık daha sundu HAAi ya da gerçek adıyla Teneil Laetitia Throssell. Rave’in kaçış hissini duygusal bir arayışla buluşturan parça, giderek büyüyen beat’ini geri sayımı andıran tek bir notayla tekrar tekrar çarpıştırıyor. AI ve uslanmadan güçlenen teknolojiye karşılık olarak topluluk hissi ve beraberliği vurgulayacağı söylenen yeni HAAi albümü de 9 Ekim’de bizlerle. Z.N.G. Rusya’dan ayrılıp Slovenya’ya yerleşen Sasha Piankov ve Masha Piankova’nın ikili olarak kaydettiği ilk Gnoomes albümü Losey; biraz yer değiştirme, biraz izolasyon, bolca da dünyayla başa çıkma manifestosu. Neredeyse tamamı evde kaydedilen albüm, shoegaze ve psikedelik unsurlarla temelini kurarken motorik ritimler, acid ve EBM de küçük peri tozları gibi kayda ruh katıyor. Albümle aynı adı taşıyan “Losey”, “Satan’s Ball” ve “Foreign Agent” kayda değer cevherler. Losey çok huzursuz ama ürkek değil; inadına da capcanlı. D.U. Ayrı ayrı müzikleriyle zihnimizin ve kalplerimizin genellikle pek sevimli olmayan taraflarını kurcalayan Brek ile Dilan Balkay ikilisi bir arada. “beni uyut”, her şeyi incelikli şekilde işleyerek zamanı esnetiyor ve nefis vokalleriyle hiç şüphesiz ilk saniyesinden itibaren sizi sarıp sarmalayarak, yoğun ama yormayan duygulara, düşlere eşlikçi liriklerle temas ediyor: “Beni unut loş ışıkta, başka bi yer ve zamanda ışılda”. Brek’in yeni albümü Alev Apartmanı, 18 Eylül’de yayımlanıyor. Ş.Ö. İskoçya’dan çıkmış en dikkat çekici ekiplerden Arab Strap’in ikinci baharını seviyoruz. 2021’de 16 yıl aradan sonra albüm yayımlamaya yeniden başlayan Aidan Moffat – Malcolm Middleton ikilisi son beş yıldaki üçüncü albümleriyle karşımızda. Akranı grupların son yıllardaki işlerini düşününce kâğıt üzerinde tarzlarının 2026’da çok işlemeyeceğini bekleyebilirsiniz ama Arab Strap harika bir iş çıkarıyor. Moffat’ın spoken word-vari ve yüklü aksanları vokalleri şarkılara derinliğini verirken, hemşerileri The Beta Band gibi türler arası gezintileri de hiç sırıtmadan kotarabiliyorlar. Alçakgönüllü ama kendine güvenen bir atmosferi var albümün, bu da dinleyiciye geçiyor. Yılın güzel sürprizlerinden. Grubun 27 Kasım’da İstanbul’da da konser vereceği konseri hazırlık yapmak için de birebir. U.Ç. Personal Trainer’ın üçüncü albümü, grubun kaotik indie rock dünyasının aynı odada canlı kaydedilmesiyle daha sıcak ve doğal bir hâl alıyor. Klasik şarkı biçimlerini Willem Smit’in esprili dili ve yenilikçi eğilimleriyle buluşturan albüm, baştan sona meraklı ve hafif bir dağınıklık taşıyor. Akustik gitarların, üflemelilerin ve grubun canlı enerjisinin birbirine karıştığı Human Assholes; enstrümanların birbirinin içine girdiği ve sürekli yön değiştirdiği, vokallerin ve küçük hataların kaydın parçası hâline geldiği hevesli ve neşeli bir kayıt. T.Ö. Parçanın başlamasıyla birlikte bunun düşüncelerinizin önünüzü aydınlatmakla veya telkinleştirmekle bir derdi olmadığını, aksine içine çekmek için sizi bekleyen siyah bir çemberin kenarlarında dolaştığınızı anlıyorsunuz. İngiliz-Bengalli müzisyen Tara Lily de “Break The Motion” hakkında “içsel fırtınanızla, kendi kendini yok etmenizle ve kaos döngülerine binmenizle ilgili” diyerek bunları desteklemiş. Parçada sisli ve önü açık olmayan hayallere doğru uzanan synthesizerlar ile ona eklenen caz etkileşimli karanlık, kaçtığımız şeylerle yüzleşmek için alan açıyor. Ş.Ö. Nick Cave & The Bad Seeds’in önemli unsurlarından olan Mick Harvey 2009’da gruptan ayrıldığından beri düzenli olarak albümler kaydetmeye devam ediyor. 2023’te müzikal birlikteliğe başladığı Meksikalı sanatçı Amanda Acevedo ile üçüncü albümlerine ulaştılar bile. Harvey’nin The Bad Seeds’in müziğindeki etkisini düşününce bu albümden de o tatları almak gayet kolay. Ayrıca çalışma, Harvey’nin en iyi vokal performanslarından birine de sahip. Acevedo ile olan ahenkleri ise yer yer soru işareti yaratabilir. Ancak Harvey külliyatına aşina olanların benzer kalitede bir işle karşılaşacaklarını söyleyebiliriz. U.Ç. Andy Stott’un beş yıllık albüm sessizliğinin ardından, yeni kayıt Late Loop’u beklerken çıkış teklisi “Something in Mind” iştah açıcı olarak geldi. Elaine Howley vokalli şarkı aşırı yalın. Reverb yok; delay dışında da efekt kullanılmıyor. Andy Stott o ağır, sisli ve gri mizacını yine korumakla birlikte bu şarkıda biraz trip-hop / downtempo sularına sokuluyor. Kimliğini yine koruyor fakat yeni imajlar denemekten de çekinmiyor. D.U. Darüsselam’da şekillenen singeli müziğinin kilit prodüktörlerinden Jay Mitta, 170 BPM’in “işleri biraz ağırdan almak” sayıldığı bir yaklaşıma sahip. Yani baştan söyleyelim, albüm bittiğinde nefes nefese kalmanız olası. Yedi yıl aradan sonra gelen ikinci albümü Kazi Kwanza’da bu kez herhangi bir vokalistle çalışmamış ve tüm oyun alanını kendine ayırmış Jay Mitta. Drill, grime, trance gibi referansları da yakalayabileceğiniz 13 şarkılık akış boyunca muazzam kalabalık ve son sürat bir trafik var ama herhangi bir kazaya tanık olmuyoruz. Sonlara doğru “Mwanzo”da kısa süreliğine melankoliye yanaşıp “Koma No”da ortalığı yine birbirine katıyor. Kazi Kwanza, Sisso Studios çevresinde vuku bulan müziklere dair kapıyı aralamak için de iyi bir opsiyon. C.K. Dört yıl önce yayımlanan Stay Close to Music ve ardından gelen Postcards from Italia EP sonrasında Mykki Blanco, müzikal açıdan beklenmedik ölçüde sakin, ritmik yapısı bakımındansa çok daha groove odaklı bir albümle karşımızda. Alaycı söz yazarlığı ile kuir bakış açısının ciddiyeti arasında kurduğu denge, albümü hem ihtişamlı hem de romantik bir geçit törenine dönüştürüyor. Californialı rapçi, şair ve aktivistin lo-fi groove’lar, rock’n’roll ve trap’li 90’lar hip hop’u arasında gezindiği dördüncü albümünde tanıdık flow’una hisli vokaller de katarak kendini alternatifin kollarına bırakmış bu kez. Kimi zaman marş-vari, kimi zaman da 2000’ler ortasından synth’li indie rock parçalarıyla ilerliyor bol konuklu Cafe Paradiso’da. FaltyDL lakaplı Drew Lustman’la birlikte hazırladığı albüm, Blanco’nun 10 yılı aşkın kariyerini şekillendiren alter egosuyla arasındaki mesafeyi tamamen kapattığı bir iş. Bu ikisi arasında hiçbir zaman kesin bir ayrım bulunmadığını kabul eden Blanco, albüm boyunca artık üzerine iyice yerleşmiş olgun bir özgüvenle hareket ediyor. Z.N.G. Büyümeye çalışırken geçmişe yönelik anıların, bir süre sonra nostalji, hafıza ve bugün arasında kurulan üçgenin çevresinde gide gele silikleştiği, hatta yaşanıp yaşanmadığından emin olmadığınız zamanlarda kabaran yalnız