Ne dinlesek?: Chastity Belt, Dirty Three ve haftanın diğer yeni müzikleri

Bu hafta dikkat kesildiğimiz bazı yeni müzikler: Chastity Belt, Dirty Three, Morphine, Ane Brun, Lindstrøm, Sena Gül, Dusted, Eterna, Deniz Tekin, Liars ve dahası. Taze yayımlanmış albüm ve teklilerden hazırladığımız güncellenen çalma listemiz de burada. Chastity Belt’in altıncı albümü All My Friends’in çıkış noktası, hiç hafif sayılmayacak “İyi yaşanmış bir hayattan geriye ne kalır?” sorusuymuş. Grup, son albümleri Live Laugh Love’un üzerinden geçen iki yılda bu sorunun cevabını bulmuş gibi görünüyor. Onlar için bütün o yaşanmışlıkların içinde en kıymetli olan, arkadaşlara ayrılan zaman ve gösterilen ilgi. Grubun yaklaşık 15 yıla yayılan dostluğundan süzülen hisler ve çeşitli kalp kırıklıkları, ilk dönemlerinin daha gürültülü ve punk’a yakın tonlarından giderek uzaklaşan, zamanla daha da içe dönük bir hâl alan soundlarına serpiştirilmiş hâlde. Lo-fi gitarları ve Julia Shapiro’nun melankolik vokaliyle şekillenen üzgün ama iyimser tavır, All My Friends’in merkezinde. T.Ö. 2021 albümü Total Dust’tan beri Dusted cephesini oldukça sessiz tutan Brian Borchardt solo projesini yeni bir tekliyle hayata döndürüyor. Müzisyenin Dusted altındaki işleri, esas grubu Holy Fuck’tan çok daha akustik elementlere eğiliyor. “Black Tattoo” da Borchardt’ın 8 kanallı analog mikser Tascam 388 ile kaydettiği gösterişsiz ve sımsıcak bir parça. Michael Leblanc imzalı video klibi de burada. E.Ö. Washington’da kurulan Bad Brains, 70’lerin sonundan itibaren punk ve reggae’yi bir araya getirdiği sounduyla hardcore sahnesinde kendine özgü bir kulvar yaratmayı başardı. Grubun bilinen en eski stüdyo kayıtları, üzerinden 47 yıl geçtikten sonra ilk kez resmî olarak yayımlandı. Bad Brains, Mart 1979’da Virginia’daki Inner Ear Studios’da geçirdiği yaklaşık bir saatte altı şarkı kaydetmiş. Bantlar yıllar boyunca dinleyiciler ve koleksiyonerler arasında el değiştirmiş ama bugüne dek resmî olarak paylaşılmamıştı. M.T. Drum’s Not Dead’in üzerinden 20 yıl geçti. 5 Mart’a tarihlenen yeni Liars albümünden paylaşılan ikinci teklide kulağın ilk takıldığı şeyin yine davul olması da hoş bir tesadüf muhtemelen. Angus Andrew’un heceleri uzatarak neredeyse aynı tonda söylediği vokalleri, Laurence Pike’ın her davul atağını biraz daha belirgin kılıyor. Yeni albüm A Ban on Plastic Bag Bans’in çıkış noktası Andrew’un eşi ve kızıyla bir süre yaşadığı Kalamazoo’da, havayı kirleten yerel bir ambalaj fabrikasına karşı yürütülen mücadele olmuş. “Beat Creep Some Eyes”ın Clemens Habicht tarafından Angus Andrew’un Kalamazoo’da çektiği fotoğraflar ile hazırlanmış nefis bir klibi de var. Buradan izlenebilir. C.K. Ulterior Motives yeni bir Dirty Three albümü değil; yayımlanması 2012’ye, içindeki kayıtlar ise çok daha eskiye gidiyor. Müzikler Dirty Three gibi bir gruba ait olunca bu da bir problem değil elbette. 2012’de sınırlı sayıda basılıp sadece Dirty Three konserlerinde satılan toplama; 90’ların başında bir araya gelen grubun ilk albümlerinden de öncesinde küçük stüdyolarında yaptıkları canlı kayıt denemelerini içeriyor ağırlıkla. Grup en ham hâliyle karşımızda. Ve ne kadar iyi! Daha ilk dakikadan ne kadar sağlam bir uyum içine girebildiklerini anlıyorsunuz. Ardından başka hiçbir iş yapmasalar bile yetecekmiş gibi neredeyse. Yılın en güzel sürprizlerinden biri. Atlamayın. Ayrıca geçen sene yayınlanan Warren Ellis üzerine belgesel Ellis Park ile ilgili yazıya da buradan ulaşabilirsiniz. U.Ç. Sena Gül, Paptircem adıyla yayımladığı Büyüklere Ninniler’de yetişkinlere ninni yazıyordu. İkinci albümü Yatılı Matine’de büyümenin getirdiği hesaplaşmaları şarkılarına taşıyor. Bu, koyu ve ağır bir ton beklemenize sebep olmasın. Zira akışta bir lansman partisinden sıkılıp karşıya geçecek birini aramak gibi konu başlıklarımız da olacak. Müzisyenin, kendisine albümü yapmaktan vazgeçmesi yönünde nasihat veren telefon konuşması mizanseniyle açılan koleksiyon, bol konuklu yapısıyla birlikte kişisel ve açık sözlü bir üsluba sahip. Hemen her parçada çeşitlenen düzenleme fikirleri ve prodüksiyon tercihleri de dinleme deneyimini fazlasıyla zenginleştiriyor. M.T. Amerikalı müzisyen Chaz Bundick, ya da onu tanıdığımız ismiyle Toro y Moi, bugüne kadar çeşitlenen ses oyunlarıyla karşımıza çıktı. Şimdi ise “ebeveyn olmanın getirdiği sakin ve / veya kaotik fırtınadan ilham aldığı” Unusua adlı albümünü duyurdu. Geçtiğimiz ay yayımlanan “Proof” teklisi birbirine çarpan sesleriyle zihni bulandırırken ardından gelen “Motive”, piyanonun kapladığı geniş alan ve psikedelik tonların enstrümanlarla birleştiği yerden sakinleşme hissini dalga dalga yayıyor. Ş.Ö. “Kurbağalar bir öğleden sonra uykuya daldı ve rüya görmeye başladılar.” Thirteen Automatic Dreams de bu tuhaf rüyanın ardından ortaya çıkıyor. Meksikalı üçlü Tia Rosa’nın bir kurbağanın rüyasından yola çıkarak tanımladığı “elektronik kurbağa pop”u, grubun müziğindeki oyunbaz yaklaşımın bir özeti. 80’lerin minimal elektronik ve post-punk soundlarından kozmik synth katmanlarına, deneysel seslerden Latin ritimlerine uzanan albümde birbirinden bağımsız gibi ilerleyen parçalar bir araya geldiklerinde biraz gerçek dışı, biraz absürt ama asla tekrara düşmüyor. T.Ö. Oslolu prodüktör Hans-Peter Lindstrøm’un seneye çıkacak yeni albümünden mi yoksa kendi kendine salınan parçalarından biri mi, henüz bilmediğimiz retro-kozmik teklisi. Adım adım sarmallanan, zihni uzay boşluğuna yollarken ritim tutturduğu ayakları daha da yere bastıran bir yedi dakika. Nabız artıran sürüşlü vuruşların üstüne oturmuş muhabbet eden muzip synth notaları ambiyansı hepten pekiştiriyor. Aynı anda hem dramatik hem de esprili bir nu-disco seansı. Z.N.G. Mark Sandman’ın vefatının üzerinden 27 sene geçtikten sonra yeni Morphine şarkıları duymanın keyfine paha biçilemez. 4 Aralık’ta yayımlanacak Cocoon’dan ikinci tekli de elimizde. Albümle aynı adı taşıyan ilk tekli, Morphine fanlarının daha önce 2004 yılında bir toplamada duyduğu bir şarkıydı. Büyük sürpriz değildi. 1998’de kaydedilen “Spaceman Charm” ise ilk defa gün yüzüne çıkıyor. Dana Colley’nin yeniden çaldığı saksafon bölümleriyle yine son derece cool bir Morphine şarkısı. Zaten başka türlüsü var mı, emin değiliz! 4 Aralık’ı bu yılın en önemli günlerinden biri olarak ajandanıza eklemeyi unutmayın. U.Ç. Japonya’da kurulup ardından yoluna İngiltere’de devam eden Home Normal etiketi yine harika bir albüme ev sahipliği ediyor. Birbirlerinden kilometrelerce uzakta yaşamalarına rağmen İngiltere ve Güney Afrika arasında yaklaşık üç sene boyunca gidip gelen veri transferlerinin sonucu karşımıza bu albüm çıkmış. Sekiz parçadan oluşan albüm yaklaşık 34 dakika sürüyor ve gerçekten de su gibi akıp geçiyor. Çeşitli dış mekân kayıtları, tape looping ve daha bir çok klasik ambient müziğe dair tekniklere bu albümde de rastlıyoruz. Minimal olmasına rağmen melodik olmayı da bir şekilde beceren, oldukça melankolik ama bir yandan da tuhaf bir şekilde umutlu bir albüm. İkinci ve hatta üçüncü dinlemelerde çok daha iyi sonuç verdiğini de rahatlıkla söyleyebilirim. Güzel albümleri ara ara döndürme işinden asla vazgeçmemeliyiz. K.A. “Sad Songs”un çıkış noktasında insanın kendini biraz daha iyi hissetmeye başladığı ama henüz toparlanamadığı günler var. Vokalist Livvy Bennett, şarkıyı bir haftalık depresif bir dönemin ardından gelen ilk güneşli güne benzetiyor. Yeniden su içmeyi hatırladığınız, etrafınızdaki her şeyde anlam aradığınız ama hâlâ pek de iyi olmadığınız bir gün. Şarkının, yalnızlık veya kayıpla baş etmeye çalışanlara eşlik etmesini umuyor. Yeni Mamalarky albümü Hover, 12 Şubat 2027’de yayında. M.T. Push, İspanyol asıllı multi-enstrümantalist Guillem Peeters’ın üçüncü albümü. Daha minimal ve post-rock dünyasına doğru bir yürüyüşe çıkmış gibi gözüküyor önceki albümlere bakınca. The Notwist ve hatta Bark Psychosis tarzı şeyler seviyorsanız bu albüme de hiç yabancılık çekmeyeceğinizin garantisini verebilirim. 2023 yılına kadar bar italia grubuna davullarda birçok turne ve konserde eşlik ettikten sonra kendi solo projesine daha da ağırlık veren Peeters’ın harika davulları ve her