Bulutlardan arınmış bir zihin: Melody’s Echo Chamber ile konuştuk

Fransız müzisyen Melody Prochet’nin uzun soluklu dream pop projesi Melody’s Echo Chamber, 13-14 Kasım’da Paribu Art’ta gerçekleşecek Bu Festival Bizim’in 2026 edisyonunun heyecan verici konukları arasında. Geçtiğimiz yılın sonlarında yayımladığı dördüncü stüdyo albümü Unclouded’da prodüktör Sven Wunder ile ortaklaşan Melody’s Echo Chamber, ondan alıştığımız gibi düşsel melodilerin ve sıcak gitar katmanlarının izini sürerken bu kez yaylılara da yer açıyor. Melody’s Echo Chamber’ın ilk İstanbul konserine günler kala Prochet ile albümün isminin çıkış noktasını, birlikte çalıştığı müzisyenlerle kurduğu yaratıcı bağları, şarkı yazımında ritmin yerini ve dillerle kurduğu ilişkiyi konuştuk. Unclouded albümünün ismi, Hayao Miyazaki’nin dünyaya “bulutlanmamış gözlerle” bakma fikrinden geliyor. Bu fikir senin için ne ifade ediyor? Albümle nasıl bir ilişkisi var? Benim için Unclouded, insanın içindeki gökyüzünün modern dünyadan gelen her şeyden arındığı, bir tür ideal zihin hâli. Dezenformasyon, ayırt etme yetisinin giderek zayıflaması, nefret ve kutuplaşma gibi modern dünyayla birlikte gelen, telefonlar ve sosyal medya aracılığıyla hayatımıza giren bütün bu şeylerden kendi zihnimi arındırmak için her gün bir rutin oluşturmam gerektiğini hissediyorum. Dolayısıyla Unclouded, bana bu bulutlardan arınmış ideal zihin hâlini hatırlatıyor. Sıcak ve düşsel bir atmosferin yanı sıra albümün geneline yayılan buruk bir his de var. Bir yandan şarkılar oldukça kişisel hissettiriyor. Bu albümü hazırlamak, duygularını daha açık bir şekilde keşfetmene olanak tanıdı mı? Yoksa zaten içinde taşıdığın şeyleri ifade etmenin yeni yollarını bulmak mıydı mesele? Güzel bir soru. Bence bu albüm şefkat üzerine. Şefkat, hayatımda yeni yeni keşfettiğim, yetişkinliğe özgü bir duygu. Bu hissi, birlikte çalıştığım yepyeni insanlar sayesinde gerçekten buldum. Hepsi son derece ruhlu insanlardı ve bir şekilde oldukça büyülü bir biçimde birbirleriyle bağlantı kurdular. Çünkü albümün her bölümünü farklı şehirlerde, birbirimizden ayrı kaydettik. Davulları Malcolm Catto’yla Londra’da, Dalston’da, gitarları ve diğer enstrümanları İsveç’te, vokalleri ise Fransa’da kaydettim. Buna rağmen hepimiz aynı odadaymışız gibi hissettirdi. İnsanlarla aynı frekansta olduğunda, yıldızlar hizalandığında ortaya çıkan o gizemli bağ, gerçekten bir büyü gibiydi. Dolayısıyla bu his, kendime karşı daha fazla şefkat hissetmemi sağladı. Yaş aldıkça bir şekilde bu noktaya ulaşabiliyorsun. Sanırım mesele biraz da bu. Hâlâ oldukça ham ve dinamik bir albüm olmasına rağmen genel olarak çok yumuşak bir tarafı var. Unclouded, birbirinden oldukça farklı müzikal geçmişlere ve yaklaşımlara sahip müzisyenleri bir araya getiriyor. Bu ekiple çalışmak albümün yönünü nasıl etkiledi? Kendi başına keşfedemeyeceğin şeyleri müziğe kattılar mı? Özellikle ortak prodüktörüm Sven Wunder ile çalışmak çok ilginçti. Çalışma biçimleri, bilhassa modern araçları kullanma şekli gerçekten ilginç ve yenilikçiydi. Örneğin, bazı davul groove’larını ya da parçalarını kolayca alabileceğin programları vardı. Böylece en sevdiğin Led Zeppelin davul kayıtları üzerine bir şarkı yazıp daha sonra bunları gerçek davullarla değiştirebiliyordun. Bu gerçekten ilginç, çünkü daha en başından belirli bir groove’un içinde olmanı sağlıyor. Groove’u olan bir şey yaratmak için de bu çok önemli. Benim için tamamen yeni ve taze bir yaklaşımdı. Bir de hip hop ve soul müziğe olduğu kadar folk ve geleneksel İsveç müziğine de ilgi duyan İsveçli müzisyenlerle yeni davulcum Malcolm Catto arasındaki kesişim vardı. Malcolm; trip-hop, caz, psikedelik caz ve psikedelik rock dünyalarının hepsinde bir efsane. Birbirinden çok farklı stiller arasında dolaşabiliyor. Üstelik bütün bu tarzlara gerçekten çok hâkim; bu konuda inanılmaz yetenekli. Hep birlikte onların farklı dünyaları içinde yolculuk etmek çok eğlenceliydi. Onlarla çalışmayı gerçekten çok sevdim. Benim için özel bir deneyimdi. Albümde ritmik unsurların özellikle ön planda olduğu hissediliyor zaten. Bu kez şarkı yazımına farklı bir şekilde mi yaklaştın? Melodileri onların üzerine inşa etmeden önce groove ve ritme odaklanmak gibi bir yöntem izledin mi? Evet. Hatta ilk kez kendime bir vizyon panosu hazırladım, işleri biraz düzene sokmaya çalıştım. Eskiden boş bir sayfanın karşısına oturup “Tamam, hadi başlayalım, bakalım nereye gidecek” derdim. Keşif açısından genellikle çok ilginç sonuçlar verirdi ama aynı zamanda ucu bucağı olmayan, dipsiz bir kuyu gibiydi biraz. Bu kez gerçekten davullara ve dinamiklere odaklanmak istedim; benim için en önemli mesele buydu. Ardından üzerine çok sıcak bir gitar katmanı, onun altına da davullarla güçlü bir bağ kuran, yine oldukça sıcak bir bas yerleştirmek istedim. Vokallerimin ise ortadaki bir akıntının içinde, sanki bir nehrin altında akan başka bir nehir gibi konumlanması gerekiyordu. Aslında vokallerimi her zaman aşağı yukarı böyle ele alıyorum ama bu kez daha planlıydı. Sanırım bu plana da büyük ölçüde sadık kaldım. Yaylılar ise albüme eklediğim yeni bir unsurdu. Bu da benim için oldukça ilginçti. Ennio Morricone ile Nico arasında bir yerde duran, hem ham hem de oldukça gösterişli bir ses elde etmek istedim. Bu iki yaklaşımın kesişmesi gerçekten ilginç oldu. Bilgisayarımda bir sayfa açıyorum ve farklı dönemlerden, farklı zamanlardan, her türden referans parçayı oraya yapıştırıyorum. Sonra bunları davullar, gitarlar, ses tasarımı gibi başlıklara ayırıyorum. Aklıma gelen her şeyi oraya ekliyorum ve bir şekilde işe yarıyor. Bilgisayar üzerinde hazırladığın, biraz 90’lardan kalma kolajları andıran bir şey. Bence bir sanatçı olarak bunu yapmak gerçekten çok iyi. Projelerine bir çerçeve kazandırma konusunda çok yardımcı oluyor. Müziğinde pek çok farklı ses ve etkiyi bir araya getiriyorsun ama aynı yerde çok uzun süre kalmıyorsun sanki. Muhtemelen DEHB’im yüzünden. Nasıl ifade edilir bilmiyorum ama çok çabuk sıkılıyorum. Müziğinde Fransızca, İngilizce, İsveççe, Hollandaca gibi birçok farklı dil kullanıyorsun. Belirli bir duyguyu en iyi hangi dilin aktarabileceğine nasıl karar veriyorsun? Ah, bu gerçekten çok gizemli bir mesele. Sanırım ilk başlarda o kadar içe dönük ve utangaçtım ki Fransızca konuşmak, hatta Fransızca yazmak istemiyordum. İngilizce benim için saklanabileceğim güzel bir yerdi. Başlangıçta Avustralya’dayken Fransızca yazmaya başladım aslında. Çünkü herkes “Kulağa ne kadar güzel geliyor” diyordu ama ne söylediğim hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Sonra Fransa’ya döndüm, İsveç’e gittim ve diller bir tür karışıma dönüştü. Ardından bu durum giderek daha gizemli bir hâl aldı. Bazen İngilizce birkaç kelimeyi araya serpiştirmek daha kolay oluyor, bazen de Fransızca konuşmak daha kolay geliyor. Ama Fransızcada kendini ifade etmek için çok daha fazla kelime kullanman gerekiyor. Bazen biraz tembelliğe kaçabiliyorum. İngilizce kullanıyorum, sonra… Bilmiyorum. Gerçekten çok gizemli. Unclouded’da “Childhood Dream” ile ilk kez Hollandaca şarkı söylemiş oldum. Kuzenimin düğününe gitmiştim; annem Hollandalı ve ben de çocukken Hollandaca konuşurdum. Sonra bütün bunlar bir rüyada yeniden aklıma geldi. Çocukken oyun oynamak için bir araya geldiğimiz zamanları düşündüm ve bu anılar bir çocukluk rüyasının içinden, Hollandaca olarak ortaya çıktı. Dilleri çok seviyorum. Benim için büyülü ve gerçekten özel bir şey. Bu arada Türkçeyi de gerçekten çok seviyorum. Bence çok melodik bir dil. Sahnede canlı çaldığında, bulunduğun yere ve karşında çalan kişilere bağlı olarak müzik senin için farklı bir anlam kazanıyor mu? Ah, kesinlikle. Özellikle birlikte çalıştığın müzisyenlere bağlı olarak müzik bambaşka bir yöne evriliyor. Bu turne benim için çok özel, çünkü gerçekten harika müzisyenlerle çalışıyorum ve onlar kendi aralarında da çok iyi bir bağ kuruyorlar. Birkaç yıldır yakalayamadığım bir kimya var aramızda. 2012’nin başlarında turneye çıkmaya başladığımda böyle bir bağımız vardı ama yeniden o noktaya ulaşmam biraz zaman aldı. Şimdi gerçekten harika bir ekibimiz var. O büyü yakalandığında ortaya